O que você procura?

Mostrando postagens com marcador Loki. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Loki. Mostrar todas as postagens

sexta-feira, 18 de maio de 2012

Lokka Táttur - Texto em Faroense e Inglês.


Nesse texto podemos observar um lado pouco comum de Loki, sendo venerado e convocado como uma divindade, onde presta ajuda a um camponês aflito por perder seu filho para um Gigante por ter perdido uma aposta para o mesmo, Óðinn e Hønir também prestam seu socorro quando invocados mas só Loki resolve o problema, ao seu típico estilo engenhoso, não descaracterizando assim a divindade. Levando em consideração que não se trata de um texto traduzido por uma fonte claramente cristã como o caso de muitas Eddas e também pelo faroense estar tão próximo do nórdico antigo como o islandês, e devido a sociedade Faroense hoje ser cristã mas preservar no folclore de sua sociedade as lendas e costumes pagãos, chegando em muitos pontos a haver um sincretismo religioso, decidi por necessário mostrar essa visão não influênciada pelo monoteísmo e pela dualidade de bem e mal ao qual muitos mitos nórdicos estão atrelados. Não fiz uma tradução do texto mas a postagem anterior faz um resumo detalhado dos fatos, os créditos de texto original e tradução se encontram ao final de cada texto, bem como o link da fonte original. Boa leitura.

- Heiðinn Hjarta. 

Lokka táttur
1.
Bóndin og risin leikaðu leik,
risin vann og bóndin veik.
Stevi:

Hvat skal mær harpan
undir míni hond,
vil ikki frægur fylgja mær
á onnur lond.

2.
"Eg havi lúkað treytir mín',
nú vil eg hava sonin tín.
3.
Eg vil hava sonin frá tær,
uttan tú goymir hann fyri mær."
4.
Bóndin heitir á sveinir tvá:
"Biðið Óðin fyri meg inngá.
5.
"Heitið á Óðin Asakong,
tá man goymslan gerðast long."
6.
"Eg vildi, mín Óðin veri til,
vita hvussu goymslan ganga vil."
7.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Óðin inn fyri borð.
8.
"Hoyr tú Óðin, eg tali til tín,
tú skalt goyma sonin mín."
9.
Óðin fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút,
10.
Óðin biður vaksa brátt,
akurin upp eftir eini nátt.
11.
Óðin biður vera svein,
mitt í akri aksið eitt.
12.
Mitt í akri aksið eitt,
mitt í aksi, byggkorn eitt.
13.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
14.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út.
15.
Risin hevur hjarta hart sum horn,
ripar nú fangið fult við korn.
16.
Ripar nú korn í fang á sær,
og bitran brand í hendi bar.
17.
Og bitran brand í hendi bar,
hann ætlar at høgga sveinin har.
18.
Tá var sveini komin til sút,
byggkorn kreyp úr neva út.
19.
Tá var sveini komin til pína,
Óðin kallar hann til sín.
20.
Óðin fór við sveini heim,
bóndi og brúður fagna teim.
21.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymslan mín."
22.
Bóndin heitir á sveina tvá:
"biðið Hønir fyri meg inngá!"
23.
"Eg vildi, mín Hønir veri til,
vita, hvussu goymslan ganga vil."
24.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Hønir inn fyri borð.
25.
"Hoyr tú Hønir, eg talið til tín,
tú skalt goyma sonin mín!"
26.
Hønir fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút.
27.
Hønir gongur á grønari grund,
svanir sjey teir flugu um sund.
28.
Fyri eystan flugu svanir tveir,
niður hjá Hønir settust teir.
29.
Hønir biður nú vera svein,
mitt í knokki fjøður ein.
30.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
31.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út!"
32.
Skrímslið loypur á grønari grund,
svanir sjey teir flugu um sund.
33.
Risin fell tá á sítt knæ,
tann fremsta svanin fekk hann har.
34.
Tann fremsta svanin hann av beit
hálsin niður í herðar sleit.
35.
Tá var sveini komin til sút,
fjøður smeyg úr kjafti út.
36.
Tá var sveini komi til pína,
Hønir kallaði hann til sín.
37.
Hønir fór við sveini heim,
brúður og bóndi fagna teim.
38.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymsla mín."
39.
Bóndin heitir á sveinar tvá:
"biði Lokka fyri meg inngá!"
40.
"Eg vildi mín Lokki veri til,
vita, hvussu goymslan ganga vil!"
41.
Áður enn teir høvdu hálvtalað orð,
tá var Lokki inn fyri borð.
42.
"Tú veitst einki av mínari neyð,
skrímslið ætlar mín sonar deyð.
43.
Hoyr tú Lokki, eg talið til tín,
tú skalt goyma sonin mín!
44.
Goym hann væl, so sum tú kann,
lat ikki skrímslið fáa hann!"
45.
"Skal eg goyma sonin tín,
tá mást tú lúka treytir mín'!
46.
Tú skalt lata neystið gera,
meðan eg man burtur vera.
47.
Víðan glugga sker tú á,
jarnkelvi legg tú har í hjá!"
48.
Lokki fór við sveini út,
brúður og bóndi bóru sút.
49.
Lokki gongur eftir sandi,
sum skútan fleyt fyri landi.
50.
Lokki rør á igsta (ytsta) klakk,
so er í fornum frøði sagt.
51.
Lokki hevur ei fleiri orð,
ongul og stein hann varpar fyri borð.
52.
Ongur og steinur við grunni vóð,
snarliga hyggin hann flundru dró.
53.
Dregur hann eina, dregur hann tvá,
hin triðja, hon var svørt at sjá.
54.
Lokki biður nú vera svein,
mitt í rogni kornið eitt.
55.
"Ver har í við onga pínu,
tá ið eg kalli, kom til mín!
56.
Ver har í við onga sút,
tá ið eg kalli, kom her út!"
57.
Lokki rør nú aftur at landi,
risin stendur fyri honum á sandi.
58.
Risin mælti so orðum brátt:
"Lokki, hvar hevur tú verið í nátt?"
59.
"Lítla man eg hava ró,
flakkað og farið um allan sjó."
60.
Risin oman sín jarnnakka skjýtur,
Lokki rópar, at illa brýtur.
61.
Lokki talar so fyri sær:
"risin, lat meg fylgja tær."
62.
Risin tók sær stýri í hand,
Lokki rør nú út frá land.
63.
Lokki rør við langa leið,
ikki vil jarnnakkin ganga úr stað.
64.
Lokki svør við sína trú,
"eg kann betur stýra enn tú."
65.
Risin setist til árar at ró,
jarnnakkin fleyg um allan sjó.
66.
Risin rør við langan favn,
næstum Lokka aftur í stavn.
67.
Risin rør nú á ytsta klakk,
so er í fornum frøði sagt.
68.
Risin hevur ei fleiri orð,
ongul og stein hann varpar fyri borð.
69.
Ongul og steinur við grunni veður,
snarliga hyggin hann flundru dregur.
70.
Dregur hann eina, dregur hann tvá,
hin triðja hon var svørt at sjá.
71.
Lokki svør á sína list:
"risin, gev mær henda fisk."
72.
Risin svaraði og segði nei:
"nei, mín Lokki, tú fært hann ei."
73.
Hann setti fisk millum kníja á sær,
taldi hvørt korn, í rogni var.
74.
Taldi hvørt korn, í rogni var,
hann ætlaði fanga sveinin har.
75.
Tá var sveini komin til sút,
kornið leyp úr neva út.
76.
Tá var sveini komin til pína,
Lokki kallar hann til sín.
77.
"Set teg niður fyri aftan meg,
lat ikki risan síggja teg!
78.
Tú mást leypa so lættur á land,
ikki merkja spor í sand!"
79.
Risin rør so aftur til land,
beint ímóti hvítan sand.
80.
Risin rør at landi tá,
Lokki snýr jarnnakka frá.
81.
Risin skjýtur afturstavn á land,
sveinur loypur so lættur á land.
82.
Risin sær seg upp á land,
sveinur stendur fyri honum á sand.
83.
Sveinur leyp so lættur á land,
ikki merkti spor í sand.
84.
Risin leyp so tungur á land,
upp til kníja, niður í sand.
85.
Sveinur leyp sum hann kundi best,
leyp ígjøgnum faðirs neyst.
86.
Hann leyp ígjøgnum faðirs neyst,
risin eftir við fullgott treyst.
87.
Risin stóð í glugga fastur,
jarnkelvið í heysi brast.
88.
Lokki var tá ikki seinur,
hjó av risanum annað beinið.
89.
Risin heldur at tí gaman,
sárið grøddi snart til saman.
90.
Lokki var tá ikki seinur,
hjó av risanum hitt annað beinið.
91.
Hjó av honum, hitt annað bein,
kastaði millum stokk og stein.
92.
Sveinur hyggur á við gaman,
hvussu risin leyp bæði sundur og saman.
93.
Lokki fór við sveini heim,
brúður og bóndi fagna teim.
94.
"Her er ungi alvi tín,
nú er uppi goymslan mín.
95.
Eg havi hildið trú fyri vist,
nú hevur risin lívið mist."
(V. U. Hammershaimb, Færøiske Kvæder,
edited for the Nordiske Litteratur- Samfund, Copenhagen, 1851.)

Versão em Inglês:

Loki's Tale
1.
A peasant and a giant [held] a match,
The giant won and the peasant lost.
Refrain:

What avails me this harp
That is by my hand,
Will no stalwart man follow me
To another land ?


2.
"I have fulfilled my [end of the] bargain,
Now I will have your son.
3.
I will have the son of yours
You'll not conceal him from me."
4.
The peasant said to his lad:
"Bid Odin to step in for me."
5
"Summon now Odin the Asa-king (4),
Who can guard him, hid away for long.
6.
"I wish Odin wert right here,
And knew where to hide the boy!"
7.
Ere he hath said the word,
There stood Odin before the table.
8.
"Hark thou Odin, I bid to thee,
Thou shalt hide mine son for me!"
9.
Odin fared off with the boy,
The wife and the peasant were woebegone.
10.
Odin commanded a field of crop,
To grow tall after scarce one night,
11.
Odin commanded the boy become
A single ear among the crop.
12.
A single ear among all the crop,
A barley-grain amid one ear.
13.
"Lie in there, do not pain,
When I should hail, come to me!
14.
Lie in there, don't you fear
When I should hail, come hither out!"
15.
The giant has a heart as hard as horn,
He grasps a whole arm's-ful at the corn.
16.
He now grasps the corn in his sight,
Bearing a keen-biting sword in hand
17.
And bearing a keen-biting sword in hand
He sets out to mow the boy down.
18.
Then was the boy affrighted,
The barley-corn squirmed out of the fist.
19.
Then was the boy overcome with pain
Odin hailed unto him.
20.
Odin fared with the boy back home
The peasant and his wife gave them embrace.
21.
"Here I have the young son of yours,
Now I am done with hiding him."
22.
The peasant said to his boy:
"Bid Hønir to step in for me!"
23.
"I wish Hønir wert right here,
And knew where to hide the boy!"
24.
Ere he had said the word,
There stood Hønir before the table.
25.
"Harken Hønir, I bid to thee
Thou shall hide mine son for me!"
26.
Hønir fared off with the boy,
The wife and the peasant were woebegone.
27.
Hønir gang over the green ground,
Seven swans flew across the sound.
28.
Eastward flew two swans
They alighted beside Hønir.
29.
Hønir commanded now the boy to become
A single feather in the head of the swan.
30.
"Lie in there, do not pain,
When I call you, come out to me!
31.
Lie in there, don't you fear,
When I call you, come hither out!
32.
The monster gang over the green ground,
Seven swans flew across the sound.
33.
The giant dropt down on his knees
And grabbed the swan which was at the forefront.
34.
He took a bite out of the forefront swan,
Gashing its throat down to the shoulder.
35.
Then was the boy turned affright,
A feather slipped out of the giant's clutches.
36.
Then was the boy overcome with pain,
Hønir hailed unto him.
37.
Hønir fared with the boy back homeward,
The wife and the peasant gave them embrace.
38.
"Here I have the young son of yours,
Now I am done hiding him.
39.
The peasant said to his lad:
"Bid Lokki step in for me!"
40.
"I wish Lokki wert right here,
And knew where to hide the boy!"
41.
Ere he said the word,
There stood Lokki before the table.
42.
"Thou canst but imagine my dire need,
The monster means to have my son dead.
43.
Harken, thou Lokki, I bid to thee,
Thou shall hide mine son for me!
44.
Hide him so good, as well as you can,
So the lad can never captured be!"
45.
"If I am to hide your son,
You must do my bidding!
46.
You shall build a boathouse,
While I am gone away.
47.
You shall cut out a window wide,
And bar it with an iron rod!
48.
Lokki fared off with the boy,
The wife and the peasant were woebegone.
49.
Lokki appears over the strand,
With a skiff ashore by the land.
50.
Lokki rows out to the remotest fishing banks
That was told in the lore of yore.
51.
Lokki utters not another word,
He casts the hook and sinker overboard.
52.
He casts the hook and sinker overboard
And anon hauls in a halibut (helliflounder).
53.
He hauls in one, he hauls in two,
The third had a blackish hue.
54.
Lokki commands now the boy become,
An egg-grain in the halibut(helliflounder)'s roe.
55.
"Lie in there, do not pain,
When I call you, come out to me!
56.
Lie in there, don't you fear,
When I call you, come out hither!"
57.
Lokki now rows back towards land,
The giant awaiting in the sand.
58.
The giant asked him straightaway:
"Lokki, where have you been tonight?"
59.
"Little peace had I,
For I sailed and fared all over the sea."
60.
The giant rushes for the iron skiff,
Lokki shouts: "The waves are bad".
61
Lokki speaks, and here's what he said:
"Giant, let me tag along."
62.
The giant took the tiller by the hand
Lokki now rowed away from land.
63.
Lokki rows a good long ways,
But the iron skiff doesn't budge a bit,
64.
Lokki swears by the truth,
"I can steer one better than you."
65.
The giant then takes the oars,
The iron skiff sped over the sea.
66.
The giant rows a good long ways,
Nigh did Lokki to the sternpost stay.
67.
The giant rows out to the remotest fishing banks,
That was told in the lore of yore.
68.
The giant utters not another word,
He casts the hook and sinker overboard
69.
He casts the hook and sinker overboard
And anon did catch a halibut (helliflounder).
70.
He hauls in one, he hauls in two,
The third was of blackish hue.
71.
Lokki swears by his faith,
"Giant, let me have the fish"
72.
The giant replies and nay says he,
"No, my Lokki, you shan't have it."
73
He put the fish between his knees,
And counted each egg in the roe.
74.
He counted each egg in the roe.
He meant to catch the boy.
75.
Then was the boy turned affright,
And an egg leapt out of the hand.
76.
Then was the boy overcome with pain,
Lokki hailed unto him
77.
"Sit yourself behind me,
Let not the giant see you.
78.
You must leap lithely upon the land,
Do not leave a track in the sand!"
79.
The giant then rows back to land.
Straight into the white sand.
80.
The giant rows onto land,
Lokki turns 'round the iron skiff.
81.
The giant runs the sternpost aground on land,
The boy leaps lithely upon the land.
82.
The giant gave gaze to the land,
There stood the boy on the sand.
83.
The boy leapt so lithely on to land,
He left no track upon the sand.
84.
The giant leapt heftily on to shore,
Sinking knee-deep in the sand,
85.
The boy scurries away as best as he could,
Scurries right through his father's boathouse.
86.
He scurries right through his father's boathouse,
The giant, after him in hot pursuit.
87.
The giant gets himself stuck in the window,
Smashing his head on the iron bar.
88.
Loki then did not bide,
He struck off one of the giant's shins.
89.
To giant was rather amused by this,
The wound mended back to whole again.
90.
Loki then did not bide,
He struck off giant's other shin.
91.
He struck off the giant's other shin.
And tossed in-between, a stick and stone.
92.
To the boy was rather amused by this,
Watching the giant sundered to pieces altogether.
93.
Lokki fared with the boy back homeward,
The wife and the peasant gave them embrace.
94.
"Here I have the young son of yours,
Now I am done with hiding him.
95.
I've kept my words to you,
Now the giant has lost his life."
(translated using the Danish translation and Old Icelandic dictionary, and with the indispensible help of Anker Eli Petersen)



quarta-feira, 31 de agosto de 2011

Heindallr - Um olhar sobre horizonte.


Boa noite senhoras e senhores, atentos leitores, nesta quarta-feira a noite, cabe a mim descrever uma divindade, e escolhi/escolheram uma bem peculiar, aquela que trouxe presentes a humanidade, que estruturou a ordem de castas nela, que mantinha seus olhos sobre o esguio Loki, que estava na primeira linha de frente de Ásgarðr, o mais alvo de todos os Asa, possuidor do cavalo dourado Gulltoppr e o possuidor do famoso Gjallahorn. O sempre alvo, sempre sério e sempre observador Heindallr.


Heindallr se encontra na ponte Asbrú (Ponte dos Aesir), ou mais comumente chamada de Bifröst, a ponte arco-íris que da acesso entre Miðgarðr (Reino dos mortais) e Ásgarðr (Reino dos Aesir), esta ponte termina no salão de Heindallr chamado Himinbjörg, de onde a protege dos Jötunn. Por lógica podemos associá-lo ao Clã Aesir, bem como por compartilhar marcantes características desta família divina tais como estar sempre pronto para o combate, sua lealdade em guardar o reino, a proteção que proporciona, a coragem de fazê-lo sozinho... Entretanto, alguns estudiosos atestam que ele é integrante do Clã dos Vanir, vou manter a interpretação inicial expondo sempre motivos lógicos para tal.


As variações de seu nome são Hallinskiði, Gullintanni, Vindlér e a mais importante de todas Rígr. Nesta ultima variação, ele é conhecido como Rígr, velho, sábio, forte e grandioso. Ele passa pela terra e encontra três casais, com os quais come, se deita e após nove noites a esposa do casal da luz a uma criança. O primeiro casal eram camponeses sendo o marido Ái e a esposa Edda, nascendo um filho de pele escura chamado Þraell (servo). O segundo casal eram Afi e sua esposa Amma, que receberam o deus com provisões melhores, e após dormir entre eles se seguiram nove noites até o nascimento de Karl (homem-lívre), por fim o ultimo casal, realmente abastado vivendo em uma mansão, eram Fáðir e sua esposa Moðir, e após ser muito bem recebido, se deitou entre eles e nove noites após a esposa deu luz ao seu filho Jarl (nobre). Esse conto pode ser encontrado com maior riqueza de detalhes no Rígsþula.


Outra importante aparição de Heindallr nos contos é quanto ao sumiço do Mjölnir de Thor, que após pensarem em várias formas de recuperá-lo, frente a deusa Freyja, que era a moeda de troca exigida pelos gigantes, Heindallr sugere que Thor se vista como Freyja e junto a Loki vão recuperar o sagrado martelo. O detalhe interessante é a comparação que se faz entre Heindallr e os Vanir neste momento, pois antes que ele diga sua estratégia é mencionado que ele sabe o futuro tão bem quanto os Vanir, o que de alguma forma poderia criar esta conexão com o Clã, também seu comportamento de sair dormindo em meio a outros casais, rs.


Finalmente, em sua eterna vigilância Heindallr observa o mundo e vê Loki tentando roubar o colar de Freyja enquanto esta dorme, neste momento ele parte em busca de Loki e apos uma grande perseguição surra o deus Loki até entregar o colar Brisíngamen, deste ponto em diante tanto Loki quanto Heindallr criam um desafeto mútuo que só se resolverá no Ragnarökkr com a morte de ambos um pela mão do outro, ou assim dizem os contos.


Sobre seu parentesco, no nome de Vindlér é possível ligá-lo como um dos filhos de Óðinn, entretanto ele é filho de nove mães, e agora vem o mistério. Em um texto antigo é dito que nove gigantas dão origem a um poderoso deus, sendo as nove gigantas Gjálp, Greip, (as duas Gigantas que duelam contra Thor) Eistla, Angeyja, Ulfrún, Eyrgjafa, Imðr, Atla e Járnsaxa (a mãe de um dos filhos de Thor chamado Magni). Exitem também as nove filhas de Aegir (o gigante do mar) e Rán (responsável pela morte dos náufragos), e as mães de Heindallr são apresentadas por serem ligadas ao mar, então a coisa começa a fazer algum sentido, e são seus nomes Himinglaeva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Dröfn e Kólga. Neste caso cria-se uma hipótese um pouco cômica, se as nove filhas de dois gigantes são gigantas e se uma delas é mãe do filho de Thor, de duas a uma, ou Thor é irmão de Heindallr ou Óðinn não perdoou nem as suas noras, rs.


Resumindo, e voltando a falar sério, Heindallr pode ser interpretado como uma divindade observadora, de natureza oposta a de Loki, trazendo ordem onde seu rival trouxe caos, observando tudo que se passa mesmo se feito por aquele que ninguém observa. É uma divindade que cria uma estrutura social entre os humanos, erigindo assim pilares para uma sociedade dividida em castas, também esta ligado a lealdade e a honra pelos seus próprios atos, sendo provavelmente uma das divindades mais ordeiras, ainda que sua origem pareça um tanto quanto caótica, logo se as coisas andarem confusas em sua vida e precisar que alguém olhe para você, tenha certeza que Heindallr o fará sem piscar, rs.


Até Sexta-Feira!


- Heiðinn Hjarta.







quarta-feira, 24 de agosto de 2011

Hoenir e Lóðurr - Os irmãos do Alföðr.


Boa noite todos os leitores, espero que tenham apreciado as mudanças no Blog. Os agradecimentos especiais vão para uma pessoa igualmente especial, senhorita Dana que me auxiliou na escolha de temas e cores, a idéia é facilitar a leitura já que alguns textos são extensos, afinal melhor informação completa e correta do que um resumo que deixa muitas falhas e dúvidas.


Bom, feita a explicação preliminar vamos ao tema da quarta-feira, divindades. Sugerido por amigos asatruares e odinistas, vou falar de duas figuras da mitologia nórdica, presentes desde a criação do mundo detalhada na Völuspá (Profecia da Völva), até após a destruição do mesmo segundo o Ragnarökkr (Destino final dos Deuses). Trata-se dos irmãos de Óðinn, Vili e Vé, ou ainda Hoenir e Lóðurr.


Inicialmente vamos desvendar quem são Vili e Vé. Vili no nórdico antigo era a palavra utilizada para representar a Vontade e Vé era a palavra usada para representar um Local Sagrado (Vé ou Weóh), seja um templo, seja um local de sacrifícios etc, ambos os irmãos tem sua aparição simultaneamente na Völuspá, onde são também irmãos de Óðinn, todos filhos do mesmo pai e da mesma mãe, respectivamente Borr e Bestla. Eles surgem no contexto da criação do mundo, onde junto com Óðinn, se unem para destruir o gigante primordial Ymir, de quem descendem todos os gigantes de gelo, para então com as partes deste criarem o mundo dos seres humanos que conhecemos.


Pode-se observar que este ato, no momento da soma da presença das três divindades, pode ser interpretado poeticamente como uma vontade inspirada pelo sagrado, isto é, a criação do mundo. Depois dos seres e mortais que vieram a habitar aquele mundo, tornando o sagrado pelos seus criadores e pela sua criação, os três nomes em nórdico arcaico são Wódin, Wili e Wé, correspondendo respectivamente a inspiração, vontade e ao agente universal (éter, mana, ki, axé, etc), traduzindo finalmente a luz divina, a luz mental e a luz astral, que por fim resultam na luz física.


Eles ainda aparecem no texto Lokasenna (Mudança de Loki), esses irmãos de Óðinn teriam um caso com a mulher de Óðinn, a deusa Frigga, isto teria ocorrido numa época de exílio de Óðinn, onde eles tomaram as vezes de marido desta deusa. Lembrando que este texto já carrega, claramente sinais de uma influência cristã e basicamente precede os eventos do Ragnarökkr.


Sobre Hoenir, ele é um integrante do clã Aesir e uma das três divindades presentes na criação da espécie humana na imagem de Askr e Embla (as outras duas são Óðinn e Lóður), ele é o responsável por dar a razão a humanidade. Também na Yngling saga é conhecido pelo seu eterno silêncio e por ter sido enviado na troca do armistício da guerra Aesir-Vanir para os Vanir, e ele é uma das poucas divindades que sobrevive ao Ragnarökkr. Observe que Vili representa a vontade e Hoenir foi quem deu a razão a humanidade, eis que a vontade só se manifesta pela razão, o plano mental de existência.


Sobre Lóðurr, este foi o responsável por animar os corpos dos primeiros humanos dando aos mesmos cor e calor, lembrando que Óðinn deu a eles a alma e Hoenir os sentidos. Logo ficaria difícil dar mais detalhes desta divindade, alguns estudiosos tem o interpretado como outro nome para Vé, para Vili, pra Freyr ou ainda para Loki. Agora vem a minha aposta, rs. Nos textos em que Óðinn é mencionado junto a Hoenir, a presença de Loki também é mencionada, sempre em trio, sem a presença dos demais deuses. Sabemos que Hoenir é silencioso, era atribuido um ato de sabedoria entre os nórdicos o silêncio, pois quem se cala observa e pensa. Sabemos que Loki também era a divindade mais instintiva e impulsiva, por de certo viva, fazendo um erro atrás do outro apenas agindo pelas suas vontades e sentimentos, essa impulsividade é manifesta no presente de Lóðurr, então fica a minha dica, Lóðurr = Loki.


Bom espero que com esse texto tenham uma melhor interpretação destas figuras misteriosas que estão próximas de um dos deuses do qual se tem mais informação e ainda assim permanece oculto em mistérios. Boa noite e até sexta.


- Heiðinn Hjarta.


quarta-feira, 6 de julho de 2011

Loki - Entre trapaças e tropeços

Bem vindo novamente amável visitante, nesta quarta-feira em que iremos tratar sobre uma divindade, e as contradições já sobre ela já começam ai e elas só tendem a crescer do decorrer da exposição. Falaremos sobre Loki, aquele que é tomado por entidade para uns, divindade para outros, que é amado como um herói ou temido e odiado como um vilão, aquele que tem os olhos voltados para si quando quer atenção, mas ao mesmo tempo tem olhares desviados para não chamarem a sua atenção.

Poucos seres são tão complexos e controversos, são tão delicados e permanecem misteriosos para muitos de nós. Eu consegui ao longo dos meus estudos e práticas chegar a inúmeras conclusões sobre Loki, com certa autoridade, e agora depois de tanto tempo estudando-o poderei expor o que vivi em teoria e em prática com ele. Mas já devo de advertir, se espera um texto que o vanglorie ou que venha a denegri-lo, está no lugar errado, o que será narrado é apenas a verdade que eu conheci e vivi, pois foi com ela que aprendi.

Loki é um integrante da mitologia nórdica que ganha seu destaque pelo comportamento altamente divergente com aquilo que é esperado de um ser que vive entre os deuses e é aceito por eles ainda que com desconfiança. Loki originalmente é filho de Farbauti (Golpeador cruel) e de Laufey ou Nál (Cheia de folhas ou espinho), ele é pertencente ao grupo chamado Jötunn (gigantes), mas diverge destes em tamanho e atitude, ao invés de dispor de brutalidade, dispõem de sagacidade, ao invés de demonstrar seu ódio e sua raiva, sabe dissimular bem seus sentimentos entre palavras, sorrisos e opiniões convincentes. Ele é chamado deus do fogo, e assim tem sido associado largamente, mas isso decorre, originalmente, de uma confusão feita com um gigante chamado Logi, que inclusive desafia Loki numa disputa de resistência sobre quem come mais, porém Loki não poderia vencer o próprio fogo que a tudo consome.

Além dos pais, Loki também possui em seu parentesco dois irmãos, Helblindi (Um dos "kennings" sinônimos para Óðinn) e Býleistr três filhos largamente conhecidos, uma serpente marinha de veneno mortal chamada Jörmungandr inimiga de Thor, um lobo insaciável e aterrador chamado Fenrir e uma mulher que tem metade de seu corpo morto em contraparte simétrica ao lado vivo, a divindade responsável pelo mundo dos mortos que leva seu próprio nome Hel. Existem mais dois filhos geralmente esquecidos, falo de Nari ou Narfi e Váli, ambos de aparência humana um transformado pelos deuses em lobo e o outro teve as tripas arrancadas para acorrentar o próprio pai até o dia do Ragnarök, segundo os contos. Bom e se você considerar que Loki tenha se transformado em uma égua (se transformar em animais era uma qualidade inerente a muitos que tinham sangue de gigante) para distrair o garanhão Svaðilfari do gigante que carregava as pedras que iriam fazer o muro de Ásgarðr, então você pode considerar Sleipnir filho de Loki também, claro que ai você teria de atribuir a Loki uma possibilidade andrógena, faça sua opinião, eu já fiz a minha rs.

Entendendo o conturbado contexto familiar no qual ele está inserido, vamos entender agora o contexto social ao qual ele está ligado. A princípio ele é diferente dos seus iguais, os gigantes e é aceito entre os deuses como irmão de sangue de Óðinn, o pacto que fizeram nunca teve seus detalhes relatados, mas há mais de uma evidência tanto da existência dele, como dessa ligação fraterna dos dois, gostem ou não contra fatos não há argumentos... Ele também era conhecido em tempos remotos como herói e era companheiro de aventuras de Thor (isso me lembrou Toddy seu companheiro de aventuras). Um gigante entre os deuses não é um caso tão anormal assim, existem outros exemplos como Skaði e Aegir, sem contar os casos de Thor e Óðinn e do próprio Loki com gigantas, mesmo tendo suas mulheres. Enfim superado isso pode-se perceber que ele conta entre os Aesir, então é uma divindade, pronto e acabou!

Mas claro, essa é a minha opinião e não é a sua que está aqui, rs.

Loki é considerado por uns como uma das divindades criadoras da própria humanidade e da própria terra, se observar bem nos mitos temos Óðinn, Vili e Vé, assim como temos Óðinn, Hoenir e Lóðurr, e observe que engraçado, Vili se traduz na palavra vontade, sendo que Loki fazia tudo que queria e pouco ligava para as conseqüências, isto é tinha muita vontade rs, e Vé se traduz em local sagrado, o que remonta a silêncio respeito e sabemos que Hoenir não era um homem de muitas palavras, por fim Lóðurr tem sua tradução ligada a fogo, então fica ai o pensamento seria Loki um desses deuses criadores da humanidade e do mundo, junto com Óðinn? E se for o que isso vai mudar na sua relação com ele, afinal ele criou, Ask e Embla e por tabela criou você junto.

E vamos finalizar com uma questão interessante acerca das intenções de Loki e do que ele nos ensina. Neste ponto esqueça o bem e o mal, esqueça o certo e o errado, esqueça heróis e vilões, não seja limitado ou será impossível entender o conceito que se segue. Loki é um gigante, e os gigantes por muitas vezes na mitologia nada mais são do que a representação das adversidades que os deuses enfrentam continuamente inspirando e provando a humanidade que ela é capaz do mesmo, não eram os vikings os homens que enfrentavam o mortífero inverno do norte ano após ano? Loki é de fato uma dessas adversidades na vida dos deuses e em nossas vidas, não importa quantas runas você tenha jogado, não importa quão seguro seu mundo pode ser, sempre vem uma situação que coloca toda aquela tranqüilidade abaixo e em meio a todo o caos que se segue, você deve usar a sua esperteza, pois não tem muito tempo para pensar, para poder sobreviver a esta situação inesperada, desde um mero imprevisto a Lei de Murphy que ninguém contava ou queria.

Loki não é querido, pois não precisa sê-lo, Loki é fascinante, pois tudo que nos é misterioso aguça nossa curiosidade e tudo que se mostra ilimitado nos tenta a sermos ilimitados também, é o sonho da liberdade egoísta de não se preocupar com nada e com ninguém e fazer o que se quer, quando se quer. Loki nos ensina a sobreviver em meio as situações inesperadas, nos ensina que nem tudo é honra, pois nem todos são honrados, nos ensina que nem tudo que está previsto é o que pode ser esperado, uma imagem do futuro só diz um momento, não diz nem como ele vai acontecer, muito menos o que vai se seguir após isso, Loki é esse Caos, ele é como diria o Coringa do Batman, um agente do Caos. Ele da armas aos deuses para poderem enfrentar seus inimigos, incluindo um de seus filhos, mas nunca está ao lado dos deuses nas batalhas. Ele mostra por meio de Balder que ninguém é intocável, mas cai vítima desta crença ao achar que nunca seria pego, ele tira a imortalidade dos deuses quando entrega Iðunn aos gigantes, mas também é ele que recupera essas maçãs resultando na morte de um inimigo dos deuses que perseguia Loki. Ele tem ao seu lado Sigyn (esposa vitoriosa), uma esposa conhecida pelo companheirismo e pela fidelidade mesmo em seu martírio castigado pela morte de Baldr, mas não é fiel a ninguém se não a si mesmo, ele tem a fome de um lobo, é ardiloso como uma serpente e é indiferente a vida e a morte dos outros como sua filha. Ele é o motivo dos deuses serem heróis, pois nada seriam se ele não fosse vilão ou desse a eles as ferramentas necessárias para serem tão heróicos. Loki é a força caótica que move o mundo, mas é corretamente direcionada pela sabedoria de Óðinn e pela força de Thor.

E depois de passar um bom tempo perto dele, se me perguntar se ele deve ser seguido, ei de concordar com os Asatru, pois ele não deve de ser seguido. Mas se ele deve ser respeitado, sim deve ser respeitado, quem segue o caos já está errado, pois que o caos não tem rumo, e quem busca o Friðr (a paz) em meio ao caos, já pode se considerar louco! A menos claro que VOCÊ seja o olho do furacão. E se espera um amigo atencioso, um professor generoso, ou um pai carinhoso, devo desapontá-lo pois para Loki você só é mais uma ferramenta de seus misteriosos propósitos, mas se você ainda assim quiser fazer parte de sua obra, então te desejo um bom trabalho, longe de mim rs.

Loki não é um herói, nem um vilão, não é amigo nem irmão, não é criatura e nem criação, Loki está acima de tudo e de todos, de mim e de você, mas sinceramente?

Ele não se importa com isso, nem comigo e nem com você.

- Heiðinn Hjarta